Nad Tagliamento

 

O tej rzece pisze wielokrotnie Ernest Hemingway w powieści „Za rzekę, w cień drzew”. To już ujście Tagliamento, łagodny bieg, krzaki i mokradła zasiedlone przez wodne ptactwo.

Opuszczając Włochy zjechaliśmy z autostrady i wyruszyliśmy w górę rzeki. Rozległe, białokamienne koryto wśród coraz wyższych alpejskich gór i płynący nim strumień – jakże typowy krajobraz górskiej rzeki w porze słonecznej.

A co, gdy trwają deszcze? Ten pozorny spokój zakłócają wtedy masy wody, w ekstremalnym przypadku niosące śmierć i zniszczenie. Tak było w 1966 roku, gdy powódź dotknęła leżące wyżej Venzone. 

Źródła Tagliamento leżą w rejonie przełęczy Mauria na wysokości 1195 m. Na odcinku górskim to rzeka roztokowa, której koryta rozdzielone są żwirowymi wyspami. Jedna z nietkniętych rzek górskich w Alpach, płynąca ponad 178 kilometrów w stronę Morza Adriatyckiego. 

Gdy opuszcza góry, meandruje wśród pól i mokradeł, by ujść do morza między Marano i Caorle.

Na oślej ścieżce - Campo di Brenzone

Jezioro Garda zachwyca o każdej porze roku i przy każdej pogodzie.

Rozległa połać wody, a nad nią wznoszące się skaliste kolosy. 

To tylko wrażenie, bo góry wznoszą się stopniowo i te nad samym jeziorem nie są jeszcze bardzo wysokie: stoją na nich domy, rozciągają się oliwne sady. Kamienne ścieżki oddzielone są murkami i żywopłotami od pastwisk i ogrodów. 

Na wschodniej stronie jeziora leży Brenzone - niewielkie miasteczko wzdłuż drogi, z małą mariną otoczoną domami i hotelami - ale to nie jest pierwsza lokalizacja tej miejscowości.

Na wzniesieniu znajdziemy (jeśli się dobrze postaramy, bo nawigacja tu trochę szwankuje, jak to w górach) Campo di Brenzone, którego istnienie po raz pierwszy zostało potwierdzone w 1023 roku.

Nie jest mi łatwo wspinać się na wzgórze, ośla ścieżka to kocie łby i spore nachylenie! Jednak warto. I dla widoków po obu stronach drogi, i dla odkrywania zaułków campo.

Nie ma tu wodociągu, ale jest studnia i cysterna, a Luna odkrywa, że może też być basenem!

Czym jest campo? To borgo, niewielka osada. Jest tu i kościół, i zamek. 

Kościół z XII w. pod wezwaniem San Pietro in Vincoli - Świętego Piotra w okowach. Wewnątrz są freski z XVIII wieku. Zamek to raczej dom mieszkalny najbogatszej niegdyś rodziny.  

Dziś campo zamieszkuje kilkanaście osób, część budynków popadła w ruinę, ale osada żyje: tu i ówdzie znajdziemy zaskakujące instalacje, scenki i artefakty. 

W sierpniowe noce odbywają się tu koncerty połączone z oglądaniem spadających gwiazd i jeziora, które należy do najpiękniejszych w Europie.

Wracamy już inną drogą, dostępną dla ciągników i samochodów terenowych, choć wąską i kamienistą jak poprzednia. 

I znów gaje oliwne, po lewej rozległa połać lśniącej wody, po prawej wzgórza wspinające się aż do kamiennych szczytów.

Luna biega po murku, jak pies horacjański Iwaszkiewicza.

 

W Lucéram

Lucéram - jedna z naszych ostatnich wycieczek z bardzo już chorym Pumą.

Ufortyfikowana średniowieczna osada położona jest w odległości 27 km od Nicei na zboczu nad zakolem Paillon, na dawnym Szlaku Solnym.

Po zamku nad osadą pozostała cylindryczna wieża oraz resztki muru obronnego z XII i XIII wieku. Domy, solidnie zbudowane z miejscowego szarego kamienia, zaprojektowane są tak, by wytrzymać trudne warunki klimatyczne. 

Uliczki zdominowane przez arkady i sklepione przejścia. 

Galerie na poddaszach pełniły niegdyś funkcje magazynu - taka galeria jest jedną z „bohaterek” „Huzara na dachu” Jeana Giono. 

 

Wieże kościelne w Prowansji często były kryte barwną, ceramiczną dachówką.

 

Kościół świętej Małgorzaty jest niestety zamknięty (podobno to norma), a szkoda, bo jego wnętrze kryje ciekawe malarstwo i rzeźbę sakralną z XIII-XVII w.

 

Powrót na Korsykę (2)

Wyruszamy przed wschodem słońca. Ma być ciepło i słonecznie.

Już w Ajaccio mamy wątpliwości... Za późno, by się wycofać.

 Miasto zostaje za nami.

 Iles Sanguinaires, Krwawe wyspy, mijamy już w deszczu.

Naszym celem jest lądowo-morski rezerwat Scandola: 10 km kwadratowych to morze, niemal drugie tyle to część lądowa.

Czerwone skały i atramentowa woda.

Głazy jak ciała prehistorycznych olbrzymów.

 Labirynty skał.

Czasem spotykamy wieże genueńskie.

Krajobraz złowrogo piękny.

 Bezludne skały.

W drodze powrotnej postój w Girolacie, wiosce, do której prowadzi tylko dawna ścieżka mulników. Cały transport odbywa się droga wodną. Można by tu się odciąć od świata, lecz wieś żyje z turystyki, a sezon powoli się zaczyna.

 Fort jest zamknięty.

 Odpływamy!

Oczywiście pod korsykańską banderą!

Jest zimno i zaczyna wiać, ale przed nami Calanche di Piana u wrót przepięknej Golfe di Porto.

Scandola, Girolata, Porto i Piana zostały w 1983 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

  W Porto byliśmy 5 lat temu.

A potem okrutnie kołysze, dopada mnie choroba morska i jedyne o czym marzę, to być już w Ajaccio...